Nil gach uile fhánaí caillte

Vorige week op tijdens de indoor competitie ging het zwaar bagger. Helaas valt er niet heel veel meer over te zeggen. Mijn boog leek een stuk zwaarder en het duurde eeuwen voordat ik mijn pijl door de klikker kreeg om vervolgens mijn eigelijk pijlen uit lijn te duwen. Resultaat: 252 (SCHANDE MOORD EN BRAND!!!) Zondag in Duitsland hoopte ik dat het beter zou gaan. Dat ging het ook wel..maaruhh...de eerste helft was 263 (nog steeds SCHANDE MOORD EN BRAND!!!) en pas nadat Harry mij even had toegesproken en ik even aan de binnenkant van mijn oogleden had bekeken hoe ik ook alweer wilde schieten ging het weer redelijk. De tweede helft kwam uit op 272. In totaal was het kennelijk net genoeg voor een derde plaats.

Na een hele week trainen had ik niet echt het gevoel dat ik nog veel goeie pijlen had weggeschoten. Alles zat een beetje overal. Zo ook zaterdag in Baarschot. De eerste ronde ging weer verschrikkelijk. Ik stond alweer aan mijn boog te trekken en te trekken en het leek niet veel zin te hebben. Resultaat: 259. Langzaam aan begon ik mezelf van binnenuit een beetje op te vreten. GENOEG...AFGELOPEN UIT!!! Peter Nieuwenhuis staat te kijken en jij loopt te hannesen. FOUT!!! Dus wat doen we dan wel? Schieten...weer 272. Vandaag was de tweede ronde van de 25m/1p. Na een hele week troep had ik er absoluut genoeg van. Verstand op nul en weg met die rotzooi. En eindelijk...(ik was het dus toch nog niet verleerd) een score van 232. Deze week dus anti-gehannes training!!!

'Reken op het ergste, dan valt het altijd wel weer mee.' Dat waren de wijze woorden van mijn opa. Vorige week schreef ik; '...en dan begint eindelijk alles een beetje op z'n plaats te vallen.' Als ik net zo wijs was geweest als opa had ik dit dus niet getypt. Het meest turbulente weekend van de afgelopen maanden was dus namelijk het weekend waarin ik verwachte dat alles rustiger zou gaan worden.

 

EHS. Een hele hechte en gezellige vereniging. Maar net als alle andere verenigingen heeft ook EHS zijn moeilijke periodes. Een van die periodes zitten we nu dus in. Een groot deel EHSers zijn ontevreden over het een en ander. Een iemand is per direct uit het bestuur gestapt. Een ander heeft een directe overschrijving naar Ysselsteyn aangevraagd. En wat de rest van de ontevreden leden gaat doen is nog even afwachten. Mijn EHS bloed was dus al aardig aan de kook aan het raken, maar dat was nog niet alles.

Zaterdag, toen ik tot over mijn oren in mijn tentamen voorbereiding zat, kreeg ik het bericht dat opa was gestorven. Op dat moment was ik ongelooflijk kwaad. Had hij nu echt niet één week kunnen wachten dacht ik toen. Nee tuurlijk niet.

Geen tentames dus. In plaats daarvan een crematie, familie ontmoeten die ik nog nooit had gezien of jaren niet had gezien. Familie die onderling al jaren stilzwijgende ruzie had gehad, enz enz. En oja...het gewone leven gaat ook nog steeds gewoon door.

Afgelopen weekend heb ik zowel zaterdag als zondag nog gewoon wedstrijden geschoten. Op momenten als deze realiseer je je ineens hoe vreemd het leven soms kan zijn. Gelukkig hebben we het erger en vreemder meegemaakt, dus inmiddels ben ik al door de teer geverfd. Verstand op nul en doorgaan dus.

De wedstrijden van afgelopen weekend schetste het aardig. Zaterdag op de eerste ronde van de 25m/1p schoot ik 225. De 9 gemiddeld. Netjes, zeker gezien de omstandigheden, niets aan de hand show en toch weten dat dit niet 100% was. Zondag hetzelfde. Prins der prinsen in eindhoven. 361 op 40 pijlen. Een finale plaatsje en dan als 5de eindigen. Niet verkeerd, niets gebeurd, doen alsof we gek zijn en doorgaan, en toch weten dat de aandacht verdeeld was.

Straks krijg ik de sleutel van mijn huisje. Morgen komt Laura, mijn half nichtje die ik voor gisteren al meer dan 10 jaar niet meer had gezien, om mee te helpen met het verven. Vreemd, of niet??

eindelijk eindelijk!! Ik heb de sleutel van EHS. Meer rust en een betere voorbereiding voor de jeugdtraining dus. Ikke happy!!!!!

Volgende week de sleutel van mijn huisje in 't Ven en dan begint eindelijk alles een beetje op z'n plaats te vallen.

Zaterdag waren we alweer over de helft met de indoor competities. Na een hele week vol spanning uitgekeken (of beter opgekeken) te hebben naar deze wedstrijd was het dan eindelijk weer zover. Na de training bij Harry was er verder niets meer aan mijn materiaal gedaan. Mijn pijlen dus nog steeds iets te lang, mijn afstelling niet 100% en dan ook nog eens nauwelijks getraind tussendoor. Alleen woensdag avond heb ik eigelijk nog een paar series geschoten en verder moest ik maar gewoon hopen op het beste. Van de spanning van het wachten ben ik vrijdag avond maar weer eens youtube afgefietst op zoek naar leuke filmpjes van handboogschutters. Daar kwam ik er één tegen van Yun Mi Jin. Prachtige techniek!!! zo ontzettend medogenloos in lossen dat ik er bijna bang van wordt. In ieder geval; na dit filmpje zo ongeveer 15 keer bekeken te hebben kreeg ik het beeld van een perfecte los niet meer van mijn netvlies. En aangezien het daar dan toch was dacht ik er net zo goed mijn voordeel mee te kunnen doen dit weekend. Heb ik dus ook gedaan.

Ieder schot heb ik me voor de geest gehaald hoe een perfecte los er uit ziet, daarna heb ik geprobeerd deze zo goed als mogelijk te evenaren. Het ankeren ging aardig, mijn tempo lag heel erg hoog en mijn lossen ging zo veel strakker dan normaal dat ik er bijna in bleef. Kwam goed uit want daardoor heb ik het toch maar mooi 30 pijltjes vol weten te houden. Mijn eindresultaat van zaterdag was dan ook weer een prachtige pr van 280!!

Gisteren was een behoorlijk zware dag. Ik moest om normale tijd mijn bedje uit rollen om optijd op school te zijn. Van kwart voor 9 tot (voor deze ene keer dan) kwart over 5 had ik les en daarna ben ik meteen met de trein doorgereisd. Eerst naar Nijmegen centraal, toen naar 's Hertogenbosch en van daaruit naar Boxtel. Vervolgens ben ik vanuit het station naar L' union Boxtel gelopen. Dat was ongeveer een uur stevig doorlopen. Daar moest ik nog even wachten tot er iemand open deed en vervolgens moest ik nog wachten op pap en mam die mijn boogkoffer zouden komen brengen. Toen ik dan eindelijk mijn boog had opgebouwd begon de training van Harry.

Eerst hebben we even lekker staan schieten. Snel daarna vroeg Harry hoe het ermee ging. Aardig vond ik, maar mijn ankeren bleef een verschrikking. Harry wilde weten waarom en heeft toen gelijk een tip gegeven. Die werkte heel aardig, alleen moest ik nu veel te ver trekken. Mijn klikker moest dus een stuk naar voor, maar zelfs nu deze maximaal van me af staat is het nog steeds aardig doorwerken. Het advies van Harry was dan ook om mijn pijlen een centimeter in te korten zodat ik mijn klikker iets steviger kon zetten en toch niet zo ver zou hoeven te trekken.

Na aardig wat pijltjes geschoten te hebben begon ik eindelijk in de gaten te hebben waar ik nu precies moest ankeren en waar mijn klikker ongeveer af ging. Maar dat niet alleen...ik werd inmiddels ook behoorlijk moe! Gelukkig hadden we net op dat moment even pauze. Harry nam die tijd om even het een en ander uit te leggen over tempo, wedstrijd spanning, koreaanse schutters, en hoe tempo te houden. De opdracht voor de tweede helft was dan ook om alleen even te letten op het tempo.

Voor mij was dit eerst nog even zoeken. Toen ik mijn tempo er lekker in had zitten besefte ik opeens dat ik eigelijk geen idee had of ik nog steeds op de juiste plek aan het ankeren was. Het duurde dan ook even een paar series om daar weer balans in te vinden. Daarna ging het echter heerlijk! Langzaam aan begon ik weer een beetje te groeperen en werd mijn schot weer wat zekerder. Even later echter begonnen mijn armen toch echt zwaar te worden en ging mijn schot steeds moeilijker weg. Maar dat vond ik op dat moment helemaal niet zo erg omdat ik eigelijk al een hele productieve training achter de rug had. Een van de laatste series vroeg Harry me wat mijn doelen waren. Ik moest even nadenken omdat ik niet wist op wat voor termijn hij dat bedoelde. Hij bedoelde lange termijn. Ik vertelde hem dat ik nog twijfelde tussen O.S. en WK veld en waarom. Hij zei dat ik het fysiek allebij aan zou moeten kunnen. Bij veld kwam wel nog vanalles kijken wat ik nog zou moeten leren. Maar naast die twee aspecten moest ik vooral mentaal nog meer durf gaan ontwikkelen. Na een heel boeiende uitleg over verschillende mentale aspecten kwam de gouden tip: Niet letten op andere schutters. Niet kijken naar hun techniek waarmee je jezelf bij voorbaat al in het verliezers hokje zou plaatsen. Wat dit aspect aanging heb ik tot nu toe eigelijk bijna alles dus precies verkeerd om gedaan, maar het is gelukkig nooit te laat om te leren!

Om half 1 ging ik naar mijn bedje. Een hele lange en leerzame dag was dan toch eindelijk afgelopen.