Vorige week op tijdens de indoor competitie ging het zwaar bagger. Helaas valt er niet heel veel meer over te zeggen. Mijn boog leek een stuk zwaarder en het duurde eeuwen voordat ik mijn pijl door de klikker kreeg om vervolgens mijn eigelijk pijlen uit lijn te duwen. Resultaat: 252 (SCHANDE MOORD EN BRAND!!!) Zondag in Duitsland hoopte ik dat het beter zou gaan. Dat ging het ook wel..maaruhh...de eerste helft was 263 (nog steeds SCHANDE MOORD EN BRAND!!!) en pas nadat Harry mij even had toegesproken en ik even aan de binnenkant van mijn oogleden had bekeken hoe ik ook alweer wilde schieten ging het weer redelijk. De tweede helft kwam uit op 272. In totaal was het kennelijk net genoeg voor een derde plaats.

Na een hele week trainen had ik niet echt het gevoel dat ik nog veel goeie pijlen had weggeschoten. Alles zat een beetje overal. Zo ook zaterdag in Baarschot. De eerste ronde ging weer verschrikkelijk. Ik stond alweer aan mijn boog te trekken en te trekken en het leek niet veel zin te hebben. Resultaat: 259. Langzaam aan begon ik mezelf van binnenuit een beetje op te vreten. GENOEG...AFGELOPEN UIT!!! Peter Nieuwenhuis staat te kijken en jij loopt te hannesen. FOUT!!! Dus wat doen we dan wel? Schieten...weer 272. Vandaag was de tweede ronde van de 25m/1p. Na een hele week troep had ik er absoluut genoeg van. Verstand op nul en weg met die rotzooi. En eindelijk...(ik was het dus toch nog niet verleerd) een score van 232. Deze week dus anti-gehannes training!!!

'Reken op het ergste, dan valt het altijd wel weer mee.' Dat waren de wijze woorden van mijn opa. Vorige week schreef ik; '...en dan begint eindelijk alles een beetje op z'n plaats te vallen.' Als ik net zo wijs was geweest als opa had ik dit dus niet getypt. Het meest turbulente weekend van de afgelopen maanden was dus namelijk het weekend waarin ik verwachte dat alles rustiger zou gaan worden.

 

EHS. Een hele hechte en gezellige vereniging. Maar net als alle andere verenigingen heeft ook EHS zijn moeilijke periodes. Een van die periodes zitten we nu dus in. Een groot deel EHSers zijn ontevreden over het een en ander. Een iemand is per direct uit het bestuur gestapt. Een ander heeft een directe overschrijving naar Ysselsteyn aangevraagd. En wat de rest van de ontevreden leden gaat doen is nog even afwachten. Mijn EHS bloed was dus al aardig aan de kook aan het raken, maar dat was nog niet alles.

Zaterdag, toen ik tot over mijn oren in mijn tentamen voorbereiding zat, kreeg ik het bericht dat opa was gestorven. Op dat moment was ik ongelooflijk kwaad. Had hij nu echt niet één week kunnen wachten dacht ik toen. Nee tuurlijk niet.

Geen tentames dus. In plaats daarvan een crematie, familie ontmoeten die ik nog nooit had gezien of jaren niet had gezien. Familie die onderling al jaren stilzwijgende ruzie had gehad, enz enz. En oja...het gewone leven gaat ook nog steeds gewoon door.

Afgelopen weekend heb ik zowel zaterdag als zondag nog gewoon wedstrijden geschoten. Op momenten als deze realiseer je je ineens hoe vreemd het leven soms kan zijn. Gelukkig hebben we het erger en vreemder meegemaakt, dus inmiddels ben ik al door de teer geverfd. Verstand op nul en doorgaan dus.

De wedstrijden van afgelopen weekend schetste het aardig. Zaterdag op de eerste ronde van de 25m/1p schoot ik 225. De 9 gemiddeld. Netjes, zeker gezien de omstandigheden, niets aan de hand show en toch weten dat dit niet 100% was. Zondag hetzelfde. Prins der prinsen in eindhoven. 361 op 40 pijlen. Een finale plaatsje en dan als 5de eindigen. Niet verkeerd, niets gebeurd, doen alsof we gek zijn en doorgaan, en toch weten dat de aandacht verdeeld was.

Straks krijg ik de sleutel van mijn huisje. Morgen komt Laura, mijn half nichtje die ik voor gisteren al meer dan 10 jaar niet meer had gezien, om mee te helpen met het verven. Vreemd, of niet??