Vorige week op tijdens de indoor competitie ging het zwaar bagger. Helaas valt er niet heel veel meer over te zeggen. Mijn boog leek een stuk zwaarder en het duurde eeuwen voordat ik mijn pijl door de klikker kreeg om vervolgens mijn eigelijk pijlen uit lijn te duwen. Resultaat: 252 (SCHANDE MOORD EN BRAND!!!) Zondag in Duitsland hoopte ik dat het beter zou gaan. Dat ging het ook wel..maaruhh...de eerste helft was 263 (nog steeds SCHANDE MOORD EN BRAND!!!) en pas nadat Harry mij even had toegesproken en ik even aan de binnenkant van mijn oogleden had bekeken hoe ik ook alweer wilde schieten ging het weer redelijk. De tweede helft kwam uit op 272. In totaal was het kennelijk net genoeg voor een derde plaats.

Na een hele week trainen had ik niet echt het gevoel dat ik nog veel goeie pijlen had weggeschoten. Alles zat een beetje overal. Zo ook zaterdag in Baarschot. De eerste ronde ging weer verschrikkelijk. Ik stond alweer aan mijn boog te trekken en te trekken en het leek niet veel zin te hebben. Resultaat: 259. Langzaam aan begon ik mezelf van binnenuit een beetje op te vreten. GENOEG...AFGELOPEN UIT!!! Peter Nieuwenhuis staat te kijken en jij loopt te hannesen. FOUT!!! Dus wat doen we dan wel? Schieten...weer 272. Vandaag was de tweede ronde van de 25m/1p. Na een hele week troep had ik er absoluut genoeg van. Verstand op nul en weg met die rotzooi. En eindelijk...(ik was het dus toch nog niet verleerd) een score van 232. Deze week dus anti-gehannes training!!!

'Reken op het ergste, dan valt het altijd wel weer mee.' Dat waren de wijze woorden van mijn opa. Vorige week schreef ik; '...en dan begint eindelijk alles een beetje op z'n plaats te vallen.' Als ik net zo wijs was geweest als opa had ik dit dus niet getypt. Het meest turbulente weekend van de afgelopen maanden was dus namelijk het weekend waarin ik verwachte dat alles rustiger zou gaan worden.

 

EHS. Een hele hechte en gezellige vereniging. Maar net als alle andere verenigingen heeft ook EHS zijn moeilijke periodes. Een van die periodes zitten we nu dus in. Een groot deel EHSers zijn ontevreden over het een en ander. Een iemand is per direct uit het bestuur gestapt. Een ander heeft een directe overschrijving naar Ysselsteyn aangevraagd. En wat de rest van de ontevreden leden gaat doen is nog even afwachten. Mijn EHS bloed was dus al aardig aan de kook aan het raken, maar dat was nog niet alles.

Zaterdag, toen ik tot over mijn oren in mijn tentamen voorbereiding zat, kreeg ik het bericht dat opa was gestorven. Op dat moment was ik ongelooflijk kwaad. Had hij nu echt niet één week kunnen wachten dacht ik toen. Nee tuurlijk niet.

Geen tentames dus. In plaats daarvan een crematie, familie ontmoeten die ik nog nooit had gezien of jaren niet had gezien. Familie die onderling al jaren stilzwijgende ruzie had gehad, enz enz. En oja...het gewone leven gaat ook nog steeds gewoon door.

Afgelopen weekend heb ik zowel zaterdag als zondag nog gewoon wedstrijden geschoten. Op momenten als deze realiseer je je ineens hoe vreemd het leven soms kan zijn. Gelukkig hebben we het erger en vreemder meegemaakt, dus inmiddels ben ik al door de teer geverfd. Verstand op nul en doorgaan dus.

De wedstrijden van afgelopen weekend schetste het aardig. Zaterdag op de eerste ronde van de 25m/1p schoot ik 225. De 9 gemiddeld. Netjes, zeker gezien de omstandigheden, niets aan de hand show en toch weten dat dit niet 100% was. Zondag hetzelfde. Prins der prinsen in eindhoven. 361 op 40 pijlen. Een finale plaatsje en dan als 5de eindigen. Niet verkeerd, niets gebeurd, doen alsof we gek zijn en doorgaan, en toch weten dat de aandacht verdeeld was.

Straks krijg ik de sleutel van mijn huisje. Morgen komt Laura, mijn half nichtje die ik voor gisteren al meer dan 10 jaar niet meer had gezien, om mee te helpen met het verven. Vreemd, of niet??

eindelijk eindelijk!! Ik heb de sleutel van EHS. Meer rust en een betere voorbereiding voor de jeugdtraining dus. Ikke happy!!!!!

Volgende week de sleutel van mijn huisje in 't Ven en dan begint eindelijk alles een beetje op z'n plaats te vallen.

Zaterdag waren we alweer over de helft met de indoor competities. Na een hele week vol spanning uitgekeken (of beter opgekeken) te hebben naar deze wedstrijd was het dan eindelijk weer zover. Na de training bij Harry was er verder niets meer aan mijn materiaal gedaan. Mijn pijlen dus nog steeds iets te lang, mijn afstelling niet 100% en dan ook nog eens nauwelijks getraind tussendoor. Alleen woensdag avond heb ik eigelijk nog een paar series geschoten en verder moest ik maar gewoon hopen op het beste. Van de spanning van het wachten ben ik vrijdag avond maar weer eens youtube afgefietst op zoek naar leuke filmpjes van handboogschutters. Daar kwam ik er één tegen van Yun Mi Jin. Prachtige techniek!!! zo ontzettend medogenloos in lossen dat ik er bijna bang van wordt. In ieder geval; na dit filmpje zo ongeveer 15 keer bekeken te hebben kreeg ik het beeld van een perfecte los niet meer van mijn netvlies. En aangezien het daar dan toch was dacht ik er net zo goed mijn voordeel mee te kunnen doen dit weekend. Heb ik dus ook gedaan.

Ieder schot heb ik me voor de geest gehaald hoe een perfecte los er uit ziet, daarna heb ik geprobeerd deze zo goed als mogelijk te evenaren. Het ankeren ging aardig, mijn tempo lag heel erg hoog en mijn lossen ging zo veel strakker dan normaal dat ik er bijna in bleef. Kwam goed uit want daardoor heb ik het toch maar mooi 30 pijltjes vol weten te houden. Mijn eindresultaat van zaterdag was dan ook weer een prachtige pr van 280!!

Gisteren was een behoorlijk zware dag. Ik moest om normale tijd mijn bedje uit rollen om optijd op school te zijn. Van kwart voor 9 tot (voor deze ene keer dan) kwart over 5 had ik les en daarna ben ik meteen met de trein doorgereisd. Eerst naar Nijmegen centraal, toen naar 's Hertogenbosch en van daaruit naar Boxtel. Vervolgens ben ik vanuit het station naar L' union Boxtel gelopen. Dat was ongeveer een uur stevig doorlopen. Daar moest ik nog even wachten tot er iemand open deed en vervolgens moest ik nog wachten op pap en mam die mijn boogkoffer zouden komen brengen. Toen ik dan eindelijk mijn boog had opgebouwd begon de training van Harry.

Eerst hebben we even lekker staan schieten. Snel daarna vroeg Harry hoe het ermee ging. Aardig vond ik, maar mijn ankeren bleef een verschrikking. Harry wilde weten waarom en heeft toen gelijk een tip gegeven. Die werkte heel aardig, alleen moest ik nu veel te ver trekken. Mijn klikker moest dus een stuk naar voor, maar zelfs nu deze maximaal van me af staat is het nog steeds aardig doorwerken. Het advies van Harry was dan ook om mijn pijlen een centimeter in te korten zodat ik mijn klikker iets steviger kon zetten en toch niet zo ver zou hoeven te trekken.

Na aardig wat pijltjes geschoten te hebben begon ik eindelijk in de gaten te hebben waar ik nu precies moest ankeren en waar mijn klikker ongeveer af ging. Maar dat niet alleen...ik werd inmiddels ook behoorlijk moe! Gelukkig hadden we net op dat moment even pauze. Harry nam die tijd om even het een en ander uit te leggen over tempo, wedstrijd spanning, koreaanse schutters, en hoe tempo te houden. De opdracht voor de tweede helft was dan ook om alleen even te letten op het tempo.

Voor mij was dit eerst nog even zoeken. Toen ik mijn tempo er lekker in had zitten besefte ik opeens dat ik eigelijk geen idee had of ik nog steeds op de juiste plek aan het ankeren was. Het duurde dan ook even een paar series om daar weer balans in te vinden. Daarna ging het echter heerlijk! Langzaam aan begon ik weer een beetje te groeperen en werd mijn schot weer wat zekerder. Even later echter begonnen mijn armen toch echt zwaar te worden en ging mijn schot steeds moeilijker weg. Maar dat vond ik op dat moment helemaal niet zo erg omdat ik eigelijk al een hele productieve training achter de rug had. Een van de laatste series vroeg Harry me wat mijn doelen waren. Ik moest even nadenken omdat ik niet wist op wat voor termijn hij dat bedoelde. Hij bedoelde lange termijn. Ik vertelde hem dat ik nog twijfelde tussen O.S. en WK veld en waarom. Hij zei dat ik het fysiek allebij aan zou moeten kunnen. Bij veld kwam wel nog vanalles kijken wat ik nog zou moeten leren. Maar naast die twee aspecten moest ik vooral mentaal nog meer durf gaan ontwikkelen. Na een heel boeiende uitleg over verschillende mentale aspecten kwam de gouden tip: Niet letten op andere schutters. Niet kijken naar hun techniek waarmee je jezelf bij voorbaat al in het verliezers hokje zou plaatsen. Wat dit aspect aanging heb ik tot nu toe eigelijk bijna alles dus precies verkeerd om gedaan, maar het is gelukkig nooit te laat om te leren!

Om half 1 ging ik naar mijn bedje. Een hele lange en leerzame dag was dan toch eindelijk afgelopen.

Helaas helaas.............pindakaas.

Ondanks dat we een kei en kei en kei gezellige avond hebben gehad. Met een feestmutsje, feesttoetertjes, en bevroren slagroomtaart, en natuurlijk, niet te vergeten, de allerbeste EHS humor die er is. Hebben we het niet gehaald door te breken voor de tweede ronde van de NHB Beker. Ikzelf had een score van 225. Opzich best aardig zolang dit maar de ondergrens blijft. Ed, Kelly, René, Twan en Cindy zaten daar helaas nog onder. Hoe dan ook. Ik heb het gisteren reuze naar mijn zin gehad. Volgend jaar gewoon weer een ronde (of twee) verder.

 

Maar nu eerst..........ontbijten

We zijn weer begonnen!!! Nieuwe ronden nieuwe kansen!

Gisteren ging de competitie 18m weer van start. Dit jaar staan we met drie teams op dezelfde locatie. Dat maakt het wel extra gezellig. Edouard gaat het wel nog zwaar krijgen Ik heb het helemaal op hem gemunt dit jaar. Dat gezeik moet maar eens afgelopen zijn. Schieten, en lol trappen. En de rest zien we wel. Dat zijn vinger pijn doet en zijn conditie niet 100% is, is dan jammer. Gisteren vroeg ik hem aan het begin van de wedstrijd toen de pijlen net begonnen te tellen en hij de boog al in zijn handen had, of hij wel zeker wist of hij de goeie boog in handen had. Die arme stumper raakte nog aan het twijfelen ook en controleerde daadwerkelijk of hij zijn eigen boog vasthield. Ik was helemaal in mijn element en helaas krijgt Edouard daar nu de rekening van . Hoe dan ook. Ik heb gisteren niet bepaald optimaal geschoten als het gaat om score, maar voor de eerste ronde van de competitie neem ik met 267 zeer zeker genoegen. Nu zorgen dat ik weer een beetje zelfverzekerder onder de boog komt te staan en dat ik een beetje toewerk naar een score in de buurt van 275, 280. En dan hoor je mij niet meer klagen. Op naar de tweede ronde!!!

 Ja...'t is weer zo ver! In Februari heb ik een set van 15 nieuwe pijlen gekocht. Het complete setje heeft de maand Maart overleefd...toen werd het andere koek.

In april schroefde in mijn latten op waardoor ik niet meer wist wat mijn vizierstanden waren. Dit resulteerde bij de eerstvolgende langeafstandstraining gelijk in 3 kapotte pijlen omdat ik een inschattingsfout had gemaakt. Mijn pijlen gingen heel mooi middendoor...en dan een aardig stuk te laag waardoor mijn pijlen de metalen achterpoot van het pak raakten. De punt werd dus als het waren de pijl ingeschoten waardoor ik drie carbon paraplutjes overhield. Ik had toen dus nog 12 pijlen.

Een week later schoot ik mijn eerste robinhoodje. Daar was ik toen nog verschrikkelijk blij mee. En dit heeft dan ook gezorgd voor een extra boost op het RK 25m/1p. Heel erg leuk...maaruhh...weer twee pijlen minder...nog 10 pijlen over.

De week daarop had ik een fita in Liempde. En weer sneuvelde er een pijl. Een van mijn medeschutters schoot de zijne prachtig in de kont van mijn pijl. nog 9 pijlen te gaan...

Twee weken later schoot ik dusdanige groepjes dat ik in een van mijn pijlen een mooie deuk regelde. Ditzelfde deed ik een maand later weer. Twee weken geleden had ik ineens afzwaaiers in de 4 en de 5. Na een contole merkte ik dat op een hele vreemde manier mijn CARBON pijl was veranderd in een hoepel. Allemaal geweldig..heel leuk..maar nu moest het toch echt eens ophouden. Ik had nog 6 pijlen over voor het indoorseizoen. Dat is geen probleem, mits ik dus niets meer kapot zou schieten. En wat doe ik??

Ik schiet wéér een robinhood!!! Hoor mij nou...net alsof dit erg is...

Nee erg vind ik het niet. 6 van mijn pijlen zijn nu waardig gesneuveld door toedoen van mijzelf. En één door toedoen van iemand anders. Die andere 4 waren door pure pech. Vorig jaar had ik dus waarschijnlijk nog 11 pijlen over gehad inplaats van 4, en daar had ik dan héél ruimschoots het indoorseizoen mee gehaald! Hoe dan ook...tijd voor nieuwe pijlen. Alleen nog even bedenken hoeveel ik er deze keer aan zal schaffen......................

Gisteren hebben we het tweede deel van de interland geschoten. Het eerste deel van de wedstrijd was twee weken geleden op 26 augustus. We liepen toen aan het eind aardig achter op de belgische dames, en nederland in het geheel stond ook achter op belgie met vier punten. 

Hoewel mijn team gisteren al meteen een positieve sfeer er in had zitten, had ik zelf toch wel dat vage gevoel van... dit win je niet meer.

Met ontzettend veel enthousiasme hebben we ons er echter ingegooid. We zijn de wedstrijd begonnen met high five en ik heb weer eens lopen rondspringen als een ADHDer die zijn pilletjes was vergeten. Het zou me niet verbazen als ik daarmee het belgische dames team flink op de wekker ben gegaan. Voor mijn team had het echter een ontzettende positieve invloed en we hebben dan ook de ene na de andere set binnengehaald! alleen de tweede hebben we gedeeld en de 8ste afgegeven. De rest behoorde ons. We scoorden de ene 10 na de andere en hebben geloof ik iedere serie weer een liedje gezongen of de handen geklapt of wat dan ook. Ik heb in de eerste 25 tellende pijlen ook weer mijn eigen pr verbeterd naar 234, en de tweede helft heb ik het mooi aangevuld met 227.  Samen dus 461. Echt scores waar ik trots op ben.

De laatste serie liepen we dacht ik nog twee punten in totaal achter op belgie, en iedereen begon te roepen en aan te moedigen. Ineens had nederland de boost die we nodig hadden. Nadat de laatste pijl weg was hadden we de belgen met 4 punten achter ons gelaten!!!  Ikzelf merkte dat de concentratie in die laatste 5 pijlen toch wel heel moeilijk vast te houden was en dat mijn hartslag aardig begon op te lopen. Het voordeel daarvan was dat ik me volledig kon storten op het geluid en het ritme van mijn eigen hartslag wat er toch ook die laatste 5 pijlen voor heeft gezorgd dat ik toppie heb staan schieten. Ik ben echt heel en heel erg trots op de prestaties van nederland en het nederlandse dames team.

Vanaf gisteren 10.00 was ik op en klaarwakker.. Om 12.00 ben ik naar Cindy geweest om nog een paar pijlen van veren te voorzien en om 16.00 ben ik door Twan opgehaald. Om 20.00 begon in Utrecht de wedstrijd. Vanaf dat moment was ik 12 uur lang bezig met schieten. Het was geweldig!! Om een uur of 4 's nachts had ik het wel even een beetje moeilijk. De concentratie was toen een klein beetje weg. Uitgerekend toen had ik een mix van rooie Wodka en redbul voorgezet gekregen, dus dat was wel even knipperen... Toch heb ik tot aan het einde aan toe best goed staan schieten.. Niet genoeg om wereldrecords te verbreken, maar verder ook zeker niet verkeerd. Uiteindelijk heb ik de derde plaats onder alle recurvers weten te bemachtigen. Mooi prijsje moet ik zeggen  Het was absoluut de moeite waard.. Volgend jaar ga ik weer!!

 

Op de terugweg in de auto ben ik herhaaldelijk in slaap gekukeld. Eenmaal thuis moest ik eerst verslag uit brengen, en daarna ben ik nog even gaan slapen. Helaas was ik na een uurtje alweer klaar wakker.. maarja.. een keertje ± 30 uur doorhalen moet kunnen...

Boogschieten doe ik nu zo'n twee en een half jaar, en ik blijf het mega geweldig vinden. Inmiddels heb ik al een paar kampioenschappen op mijn naam staan, en ik zweer het...binnenkort komen er daar nog een paar van erbij!!! NK 25m/1p (daar ga ik ze allemaal royaal inmaken :D ) en dan nog NK outdoor (wordt wat ingewikkelder, maar ik ga ze evengoed royaal inmaken :D) HEERLIJK!! heb er nu al zin in...!!!

Heb ik nog wel zoooo mijn best gedaan een naam te zoeken waar niet iedereen de betekenis van zou kunnen achterhalen, en dan wordt mijn naam binnen 10 minuten gekraakt door een computernerd!!