'Reken op het ergste, dan valt het altijd wel weer mee.' Dat waren de wijze woorden van mijn opa. Vorige week schreef ik; '...en dan begint eindelijk alles een beetje op z'n plaats te vallen.' Als ik net zo wijs was geweest als opa had ik dit dus niet getypt. Het meest turbulente weekend van de afgelopen maanden was dus namelijk het weekend waarin ik verwachte dat alles rustiger zou gaan worden.

 

EHS. Een hele hechte en gezellige vereniging. Maar net als alle andere verenigingen heeft ook EHS zijn moeilijke periodes. Een van die periodes zitten we nu dus in. Een groot deel EHSers zijn ontevreden over het een en ander. Een iemand is per direct uit het bestuur gestapt. Een ander heeft een directe overschrijving naar Ysselsteyn aangevraagd. En wat de rest van de ontevreden leden gaat doen is nog even afwachten. Mijn EHS bloed was dus al aardig aan de kook aan het raken, maar dat was nog niet alles.

Zaterdag, toen ik tot over mijn oren in mijn tentamen voorbereiding zat, kreeg ik het bericht dat opa was gestorven. Op dat moment was ik ongelooflijk kwaad. Had hij nu echt niet één week kunnen wachten dacht ik toen. Nee tuurlijk niet.

Geen tentames dus. In plaats daarvan een crematie, familie ontmoeten die ik nog nooit had gezien of jaren niet had gezien. Familie die onderling al jaren stilzwijgende ruzie had gehad, enz enz. En oja...het gewone leven gaat ook nog steeds gewoon door.

Afgelopen weekend heb ik zowel zaterdag als zondag nog gewoon wedstrijden geschoten. Op momenten als deze realiseer je je ineens hoe vreemd het leven soms kan zijn. Gelukkig hebben we het erger en vreemder meegemaakt, dus inmiddels ben ik al door de teer geverfd. Verstand op nul en doorgaan dus.

De wedstrijden van afgelopen weekend schetste het aardig. Zaterdag op de eerste ronde van de 25m/1p schoot ik 225. De 9 gemiddeld. Netjes, zeker gezien de omstandigheden, niets aan de hand show en toch weten dat dit niet 100% was. Zondag hetzelfde. Prins der prinsen in eindhoven. 361 op 40 pijlen. Een finale plaatsje en dan als 5de eindigen. Niet verkeerd, niets gebeurd, doen alsof we gek zijn en doorgaan, en toch weten dat de aandacht verdeeld was.

Straks krijg ik de sleutel van mijn huisje. Morgen komt Laura, mijn half nichtje die ik voor gisteren al meer dan 10 jaar niet meer had gezien, om mee te helpen met het verven. Vreemd, of niet??